🌧️ වැසි අතර හැඟීම් – 03

වැසි තවමත් නවතිලා තිබුණේ නැහැ.
කවුළුවෙන් පහලට සීරුවට ගලා යන ජල රේඛා, සමාදිගේ සිතේ තිබුණ අසමත්තා වගේම, පැහැදිලි නැති හැඟීම් මතක් කරලා දුන්නා.

දුරකථනය නැවතත් කම්පනය වුණා.

අකිල:
“මට කතා කරන්න පුළුවන්ද… ටිකක්?”

ඇය මොහොතක් නතර වුණා.
පිළිතුරු ලියන්න කලින්, හුස්මක් ඇරියා.

සමාදි:
“ඉන්න… ඇහෙනවා.”

ඒ හඬ—
කාලය කොච්චර ගියාද, ඒ හඬ තවමත් ඇගේ හදවතේ එකම තැනක නැවතිලා තිබුණා.

“මට අද වැසි හඬ අහද්දි, ඔයා මතක් වුණා,”
අකිල මදක් හිනා වෙලා කිව්වා.
“එදා වගේම.”

ඇය කිසිවක් කියන්න බැරිවුණා.
ඒ නිහතමානී මොහොත තුළ, වචනවලට වඩා බර වැඩි හැඟීම් තිබුණා.

“අපි දෙන්නා… වෙනස් වෙලාද?”
ඒ ප්‍රශ්නය අහපු වෙලාවේ, වැසි හඬත් මඳක් නිහතමානී වුණා වගේම.

“වෙනස් වෙලා,”
සමාදි මදක් හඬ අඩු කරලා කිව්වා.
“නමුත් හැඟීම්… සමහර දේවල් වෙනස් වෙන්නේ නැහැ.”

දුරකථනයේ අනෙක් පැත්තෙන් දිගු නිහතමානී මොහොතක්.
ඒ නිහතමානීකම ඇයට බර වුණේ නැහැ.
ඒක උණුසුම් වුණා.

“අපි හමුවෙමුද?”
අකිල අහද්දි, ඒක ආරාධනයක්ද, නැත්තං අතීතයට විවරයක්ද කියලා ඇය තේරුම් ගත්තේ නැහැ.

“අද නෙවෙයි,”
ඇය මදක් හිනා වෙලා කිව්වා.
“නමුත්… කවදාහරි.”

දුරකථනය කප්පාදු වුණත්,
ඒ රෑ—
සමාදි තනිව හිඳගෙන හිතුනා.

සමහර සම්බන්ධතා,
හමුවීම්වලින් නෙවෙයි—
බලාපොරොත්තුවෙන් ජීවත් වෙනවා.

වැසි තවමත් වැටුණා.
හදවතත්, ඒ වගේම.